ANTERIORMENTE EN GAME OF THRONES...
O teu pai demostrou ser un horrible traidor.
A nena é inocente. Debería ofrecérselle unha oportunidade
para demostrar a súa lealdade.
Debes escribirlle a Lady Catelyn.
Se queres axudar ao teu pai, convence ao teu irmán
para manter a paz do rei.
Dille que acuda a Desembarco do Rei
e xure lealdade a Joffrey.
Seguro que é a única copia en Invernalia?
XURA FIDELIDADE AO REI JOFFREY...
Daenerys non é coma o seu pai.
E nunca o será co consello axeitado.
Son a súa Man, non a súa cabeza.
Non podo tomar decisións por ela.
Debedes atopar un xeito de que vos escoite.
Chámase Pouta. Era a espada do meu pai.
Debía ser para o meu fillo, Jorah.
Trouxo a deshonra á nosa Casa,
pero tivo a decencia de deixar a espada antes de fuxir
de Poñente.
Clegane, mira as lapas. Que vedes?
Hai unha montaña. Parece unha punta de frecha.
Os mortos marchan.Milleiros deles.
Cersei cre que o Exército dos Mortos
non é máis cun conto
E se demostramos que se equivoca? Traede unha desas cousas
ata Desembarco do Rei e amosádelle a verdade.
Estamos todos no mesmo bando.
Porque todos respiramos.
www.subtitulamos.tv
Estás ben?
Non estiveras no norte?
Nunca vira a neve.
Fermosa, non é? Podo volver respirar.
No sur o aire cheira a merda de xabaril.
- Non estiveches no sur. - Estiven en Invernalia.
Iso é o Norte.
Como podedes vivir aquí?
Como evitades que se conxelen os collóns?
Debes estar en movemento, ese é o segredo.
Camiñar está ben, loitar é mellor,
foder é o mellor.
Non hai unha muller viva en 100 millas arredor.
Temos que apandar co que temos.
Este non é moi listo.
- Davos di que é bo loitador. - Ben.
Mellor iso ca ser listo.
A xente lista non viría a buscar mortos.
Entón, coñeciches á Raíña Dragón? E?
Só loitará ao noso carón se me axeonllo.
Pasaches demasiado tempo co Pobo Ceibe. Agora non che gusta axeonllarte.
Mance Rayder era un gran home. Orgulloso.
Era o Rei-máis-aló-do-Muro e nunca se axeonllou.
Cantos dos seus morreron polo seu orgullo?
Segues a estar anoxado con nós, rapaz?
- Vendéstesme a unha bruxa. - Unha sacerdotisa.
Admítoo, non hai moita diferenza.
Loitamos nunha gran guerra.
- As guerras costan cartos. - Quería ser un de vós.
Quería unirme á Irmandade pero vendéstesme.
Coma un escravo.
Sabedes o que me fixo?
Atoume á cama, desnudoume...
Non soa moi mal...
E púxome sambesugas!
- Ela tamén se desnudou? - Precisaba o teu sangue.
- Si, grazas, seino. - Podería ter sido peor.
Quería matarme.
- E teríao feito de non ser por Davos... - Pero non morriches, non?
Entón, de que te cheixas?
Non me queixo.
Moves os beizos e rosmas por todo. Iso é queixarse.
A este matárono seis veces e non o oes rosmar.
Bo rapaz.
A primeira vez que fun ao norte do Muro, foi co voso pai.
Era un bo home.
Merecía un fillo mellor.
Estivestes con el no final?
Era prisioneiro dos salvaxes.
Pero vingámolo.
Quero que saibades que fíxose xustiza con todos os amotinados.
Non podo imaxinar un xeito de morrer que sexa peor.
A Garda da Noite érao todo para el. Tería morto por cada un deles.
E asasinárono.
Odio que morrese de tal xeito.
E o meu pai era o home máis honorable que coñecín xamais.
Era bo, ata o final.
E morreu no bloque de execucións.
O voso pai quería executarme, sabédelo?
Sei.
Estaba no seu dereito, dende logo.
Iso non fixo que o odiase menos.
- Alégrome de que non vos atopase. - Eu tamén.
O voso pai deume esta espada.
Cambiou o pomo do oso polo dun lobo.
Pero segue a ser Pouta.
O Lord Comandante Mormont cría que non volveriades a Poñente.
Pero volvestes.
E pertenceu á vosa familia durante séculos.
Non é xusto que a teña eu.
Déuvola.
Non son o seu fillo.
Trouxen a vergoña á miña Casa.
Rompín o corazón do meu pai.
Perdín o dereito de reclamar a súa espada.
É vosa.
Que vos sirva ben.
E aos vosos fillos despois.
Pai adoitaba vernos dende aquí.
Non falaba moito.
Talvez non o lembres, pero sempre estabas dentro, a tecer.
Lémbroo.
Unha vez, os rapaces estaban a practicar co arco con Ser Rodrik,
eu salín despois
e Bran quedara co arco,
no chan.
Ser Rodrik teríalle dado un sopapo se o vise.
Na diana había unha frecha
e non había ninguén preto, como agora.
Ninguén que me detivese.
Así que comecei a disparar.
E cada vez que disparaba, tiña que ir buscar unha frecha para volver disparar.
Non se me daba ben.
Ao final, deille no centro.
Podo ser ao disparo número 20. Ou no 50. Non lembro.
Pero deille no centro.
E oín isto.
Mirei cara arriba.
E aquí estaba el, sorríndome.
Sabía que o que facía ía contra as normas
pero sorría, así que souben que non estaba mal.
As normas estaban mal.
Facía o que tiña que facer e el sabíao.
Agora está morto.
Asasinado polos Lannister.
Coa túa axuda.
Que?
Esta é a túa fermosa caligrafía.
A septa Mordane adoitaba pegarme nos cotobelos por non escribir coma ti.
"Robb,
hoxe escríbote con pesar no corazón.
O noso rei Robert morreu.
- Polas feridas dun xabaril..." - Non tes por que lela.
- Lémbroa. - "Acusaron a pai de traizón.
Conspirou cos irmáns de Robert contra o meu amado Joffrey
e tentou roubarlle o trono.
Os Lannister trátanme ben e danme todas as comodidades que preciso.
Prégocho, ven a Desembarco do Rei, xura fidelidade ao rei Joffrey
e impide calquera conflito entre as grandes Casas de Lannister e Stark.
A túa fiel irmá, Sansa".
- Obrigáronme a escribilo. - En serio?
Cun coitelo na gorxa?
Puxéronte nun poldro e estiráronche ata que romperon os ósos?
Non sabes como foi. Era unha nena.
Eu tamén.
E tería deixado que me matasen antes que traizoar á miña familia.
Dixéronme que era o único xeito de salvar a pai.
E fuches parva abondo como para crelos.
Lémbrote, de pé naquel estrado
con Joffrey e Cersei cando levaron a pai ata o bloque.
Lembro o fermoso vestido que levabas, lembro o ben que te peinaras.
- Estabas alí. - Estaba alí.
Entre o público, preto da estatua de Baelor.
E que fixeches ti? Viñeches correndo ao rescate?
Loitaches contra os Lannister e salvaches a pai?
- Quería. - Pero non o fixeches.
- Coma min. - Non o traizoei. Non traizoei a Robb.
Non traizoei a toda a miña familia polo meu amado Joffrey.
Deberías estar de xeonllos dándome as grazas.
Volvemos a estar en Invernalia grazas a min.
Ti non a recuperaches, Jon tampouco, el perdeu a Batalla dos Bastardos.
Os Cabaleiros do Val gañaron a batalla e viñeron ao Norte por min.
Mentres ti onde estabas? Viaxando polo mundo?
- Estaba adestrando. - Adestrando?
E mentres ti adestrabas, eu sufría cousas que non podes nin imaxinar.
Non o sabía, e podo imaxinar moitas cousas.
Ti nunca poderías ter sobrevivido ao que sobrevivín eu.
Supoño que nunca o saberemos.
Que vas facer con esa carta?
Aínda non o sei.
A quen a amosaches? Onde a atopaches?
Tes medo, non?
De que tes medo? Non cometiches ningún crime.
- Ninguén vai colgarte. - Arya!
Tes medo de que lla amose a Jon e se anoxe.
Non, Jon non é así.
Entenderao, só eras unha nena asustada.
Soa, entre os malvados Lannister.
Sabes o feliz que estaría Cersei agora mesmo se nos vise a discutir?
Isto é xusto o que quere, o que sempre quixo, dividirnos.
Tes medo de que os señores do Norte a lean.
Que pensarían de Lady Sansa se soubesen como aceptou a oferta de Cersei?
Que diría a pequena Lyanna Mormont?
É máis nova ca ti cando escribiches esto.
Vas dicir "só era unha nena"?
Estás anoxada.
Ás veces, a rabia fainos dicir cousas desafortunadas.
Ás veces o medo fainos dicir cousas desafortunadas.
Prefiro a rabia.
Ti es ese ao que chaman o Can.
Que che dean.
Dixéronme que eras malvado.
Naciches malvado ou só odias ós salvaxes?
Impórtanme un carallo os salvaxes.
Odio os rubios.
Os rubios son marabillosos.
Bicados polo fogo.
Coma ti.
Non me sinales co puto dedo.
Caíches no lume cando eras un bebé?
Non cain, empurráronme.
Dende aquela, fuches malvado.
Que che dean ben.
Non creo que sexas malvado de verdade.
Tes ollos tristes.
Queres chuparme a verga, non si?
- Verga? - Pirola.
Ah, verga.
Gústame.
Seguro que si.
Non, gústanme as parrochas.
Hai una beleza agardándome en Invernalia.
Se volvo algunha vez.
Cabelo amarelo,
ollos azuis.
A muller máis alta que teñas visto.
Case tan alta coma ti.
Brienne de Tarth?
- Coñécela? - Estás coa puta Brienne de Tarth?
Aínda non.
Pero vexo como me mira.
Como che mira?
Coma se quixese cortarche en anacos e comerche o fígado?
Coñécela.
Coñecímonos.
Quero ter fillos con ela.
Pensa neles.
Un monstros enormes.
Conquistarán o mundo.
Como un cabrón coma ti viviu tanto?
Son bo matando xente.
- Non vos parecedes moito a el. - A quen?
Ao voso pai.
Supoño que saístes á vosa nai.
Coñecéstelo?
Claro que si.
Cando era Man.
Mandoume a buscar á Montaña.
Os vosos salvaxes contáronme que a Muller Vermella tróuxovos de volta.
Thoros tróuxome de volta
seis veces.
Os dous servemos ao mesmo señor.
Eu sirvo ao Norte.
O Norte non vos ergueu de entre os mortos.
O Señor da Luz nunca me falou.
Non sei nada del. Non sei que quere que faga.
Quere a vosa vida.
- Por que? - Non sei.
Iso é o que din todos. Non sei.
De que serve servir a un deus se non sabemos que quere?
Penso niso todo o tempo.
Coido que non é o noso propósito entendelo.
Excepto unha cousa.
Somos soldados.
Debemos saber para que loitamos.
Non loito para que alguén que non coñezo consiga un trono de espadas.
Enton por que loitades?
A vida.
A morte é o inimigo.
O primeiro inimigo.
E o último.
Pero todos morremos.
O inimigo sempre gaña.
Pero aínda temos que enfrontarnos a el.
Iso é o único que sei.
Vós e eu non gozamos moito aquí.
Pero podemos manter aos demais vivos.
Podemos defender a quen non pode defenderse só.
Son o escudo que protexe os reinos dos homes.
Talvez non precisemos entender nada máis.
Talvez é abondo.
Si.
Talvez sexa abondo.
Iso é o que vin nas lapas.
Unha montaña coma unha punta de frecha.
Seguro?
Estamos aproximándonos.
Sabedes o que me gusta de vós?
- A verdade é que non. - Non sodes un heroe.
Fun un heroe unha vez.
Unha vez liderei un ataque na Porta da Lameira en Desembarco do Rei.
Non quero que sexades un heroe.
Os heroes fan parvadas e acaban morrendo.
Drogo, Jorah, Daario, mesmo ese...
Jon Neve.
Todos tentan superarse.
O máis valente pode ser o máis estúpido...
É interesante, os heroes que nomeades...
Drogo, Jorah,
Daario, mesmo ese...
Jon Neve...
Todos namoráronse de vós.
Jon Neve non está namorado de min.
Oh, erro meu.
Supoño que vos mira sen pestanexar porque agarda unha boa alianza militar.
É moi pequeno para min.
Non quixen dicir...
Comparado cos outros heroes é moi pequeno.
Sei que sodes valente.
Non tería elixido a un covarde como a miña Man.
Entón...
se todo vai ben, por fin poderei coñecer á vosa irmá.
Polo que me contastes,
pode matarme antes de falar comigo.
Primeiro vos torturaría dalgún xeito horrible, entón vos asasinaría.
Ninguén confía na miña irmá menos ca min, crédeme.
Pero se imos á capital,
imos levar dous exércitos,
levaremos tres dragóns
e se alguén vos toca,
Desembarco do Rei arderá ata a súa última pedra.
E xusto agora pensa como tendervos unha trampa.
Por suposto.
E pregúntase que trampa ides tenderlle vós a ela.
E logo?
Tendémoslle alguna?
Se queremos crear un novo mundo e mellor,
non estoy seguro de que as mentiras e asasinatos de masas sean o mellor xeito.
Que guerra se gañou sen mentiras e asasinatos de masas?
Si, debedes ser implacable se queredes gañar o trono.
Precisades inspirar certo medo.
Pero o medo é o único que ten Cersei.
É o único que tiña o meu pai... E Joffrey.
Iso fai fráxil o seu poder.
Porque todos os de debaixo deles queren velos mortos.
A Aegon Targaryen dábaselle ben inspirar terror.
Si.
Pero unha vez falástesme de rachar a roda de muíño.
Aegon construíu esa roda.
Se queredes ser ese tipo de raíña,
que vos fai diferente doutros tiranos de antes de vós?
Entón entraremos no cubil do león?
O meu irmán prometeume deter as tropas Lannister.
Desculpádeme, pero non confío nas promesas dos Lannister.
Excepto nas vosas.
E eu prometinlle a el
que evitaría o voso comportamento impulsivo.
Impulsivo?
Vai ser unha negociación difícil.
Sentaremos con xente que quere vernos decapitados aos dous.
A miña irmá seguramente dirá algo provocativo.
E?
E coñécesevos por perder o temperamento de cando en vez.
- Como todos os grandes líderes... - Cando perdín o temperamento?
Cando quemastes aos Tarly, por exemplo.
Iso non foi impulsivo.
Iso foi necesario.
- Talvez. - Talvez.
Talvez o pai tiña que morrer e non o fillo.
Talvez precisaban tempo para contemplar os erros na soidade dunha fría cela.
Non tivemos tempo para discutir a posibilidade
antes de rematar coas súas posibilidades.
Neste debate pode pensarse que estades do bando da vosa familia.
Póñome na súa pel.
Tedes que poñervos na pel do inimigo
se queredes ver como ven as cousas.
E precisades ver as cousas como eles
se queredes anticiparvos a eles,
responder eficazmente e derrotalos.
Que é o que quero facer.
Porque creo en vós
e no mundo que queredes construír.
Pero o mundo que queredes construír
non se construirá dunha vez. Probablemente nin nunha soa vida.
Como nos aseguramos de que dure?
Unha vez rota a roda, como nos aseguramos de mantela así?
Queredes saber quen sentará no Trono de Ferro cando morra?
Dicides que non podedes ter fillos.
Pero hai outros xeitos de elixir un sucesor.
A Garda da Noite ten un método,
os Fillos do Ferro,
a pesares dos seus defectos...
Discutiremos a sucesión despois de que me poña a coroa.
Alteza, vin centos de frechas ir por vós cando loitastes no Augasnegras
e vin centos delas errar.
Pero algunha podería tervos acertado no corazón e ter rematado...
Estivestes cavilando sobre a miña morte abondo, non si?
É un dos temas que discutistes co voso irmán en Desembarco do Rei?
Tento servirvos planificando a longo prazo.
Se talvez planificásedes a corto prazo,
non teríamos perdido Dorne nin Altoxardín.
Discutiremos a sucesión
despois de poñerme a coroa.
Un oso.
Un xigante.
Os osos teñen ollos azuis?
Temos que levalo a Gardaoriente.
A bota.
Veña.
Estás ben?
Acaba de morderme un oso.
Si.
Así é.
Menuda vida.
Xenial.
- De onde o sacaches? - Non sei.
Semella unha rapaza con recursos.
Estades preocupada.
Estamos pedíndolle a vinte mil homes que loiten connosco
no peor inverno que xamais viron.
O tempo será o menor dos problemas.
Moitos estarían encantados de descubrir un bo motivo para volver á casa.
Cuestionades a súa lealdade?
Son leais a Jon.
Jon non está. Non tiven novas del dende hai semanas.
Sodes a Señora de Invernalia.
O rei eliuvos para gobernar na súa ausencia.
E gobernastes.
Sabiamente.
Habilidosamente.
Iso din eles, respéctanvos.
Algúns ata vos prefiren.
Si, déronlles as costas a Jon
cando houbo que tomar Invernalia,
logo nomeárono rei e agora están dispostos a darlle as costas de novo.
Canto confiar nuns homes coma eles?
Son todos uns malditos viraventos.
Se descubren que escribín esa carta...
Unha muller que non casou con un senón con dous inimigos da súa Casa...
Cando volva Jon, non terá ningún exército.
Arya non é coma eles.
É a vosa irmá.
Pode que non estedes de acordo, pero xamais traizoaría á súa familia.
Faríao se crese que ía traizoar a Jon.
Iso cre?
Xa non sei o que cre.
Xa non a coñezo.
Talvez Lady Brienne poida axudar.
Xurou protexer as dúas fillas de Catelyn Stark.
Non si?
Si.
E se unha estivese a planear facer dano á outra dalgún xeito,
non estaría obrigada por honra a intervir?
Si.
Hai algo que sempre quixen saber.
Moi ben.
Como de bébedo estabades cando cargastes contra a brecha en Pyke?
Sendo sinceros, non lembro cargar contra a brecha.
Algúns dos rapaces contáronmo á mañá seguinte.
Semella unha boa pelea.
Si.
Foi moi boa.
Os Fillos do Ferro pensaron que erades unha especie de deus.
Por como moviades aquela espada chameante.
Pensei que erades o home máis valente que vira.
Só era o máis bébedo.
Onde vai o resto?
E agardamos abondo, descubrirémolo.
Volve a Gardaoriente.
Envíalle un corvo a Daenerys, cóntalle o que está a pasar.
- Non penso marchar. - Es o máis rápido.
Marcha! Agora!
Serás máis rápido sen o martelo. Dámo!
Dámo!
Parade!
Veña!
Que pasou?
E os outros?
Corvo.
Temos que enviar un corvo.
Llama ao mestre! Agora!
Thoros?
Thoros!
Digo que é un dos mellores xeitos de morrer.
Señor da Luz,
amósanos o camiño.
Ven a nós na nosa escuridade e guía ao teu servo cara a luz.
Debemos queimar o corpo.
E toda a súa roupa.
Alomenos que o Señor da Luz nos envíe un pouco de lume.
Ven a nós na nosa escuridade.
Porque a noite é escura e acolle cousas arrepiantes.
Conxelarémonos axiña.
E a auga.
Cando matastes ao camiñante branco,
case todos morreron con el.
Por que?
Talvez foi el quen os convertiu.
Poderiamos ir a polos camiñantes.
- Quizais teñamos unha oportunidade. - Non.
Debemos levar esa cousa connosco.
Agora hai un corvo voando a Rochadragón.
Daenerys é a nosa única oportunidade.
Non.
Hai outra.
Matalo.
El convertiu a todos.
Non o entendedes.
O Señor tróuxonos de volta...
tróuxome de volta...
A ninguén máis, só a nós.
Fíxoo para ver como nos conxelamos?
Coidado, Beric, perdeches o teu sacerdote.
Esta é a túa última vida.
Estiven agardando polo final moito tempo.
Talvez o Señor tróuxome aquí para dar con el.
Todos os señores que coñecín foron uns cabróns.
Non vexo por que o Señor da Luz debería ser diferente.
Miña señora.
É unha invitación.
A Desembarco do Rei.
- Miña señora, sodes a Señora de Invernalia. - Así é.
E representaredes os meus intereses nesa reunión.
Convidáronvos a vós, quérenvos alí.
Non porei un pé en Desembarco do Rei mentres
Cersei Lannister sexa raíña.
Se queren outro prisioneiro Stark, van ter que vir buscarme.
Ata entón, quedareime no meu lugar.
Teño traballo que facer aquí.
Non é seguro.
Ser Jaime estará alí.
Dixestes que vos tratou con honra anteriormente.
Non me preocupo por min.
Non é seguro deixarvos con Maimiño.
Teño moitos gardas que o deterían ou decapitarían
mesmo se non estades aquí.
E confiades na súa lealdade?
Credes que non falou con eles ás vosas costas?
Deixádeme alomenos que vos coide Podrick.
Converteuse nun espadachín competente.
Non preciso ser vixiada, protexida ou coidada.
Non son unha nena, son a Señora de Invernalia e esta é a miña casa.
É o lugar máis seguro para min.
Miña señora.
Fixen un xuramente para protexervos a vós e á vosa irmá.
Se vos abandono...
A viaxe a Desembarco do Rei é longa, Lady Brienne,
e non viaxaredes por camiños de verán.
Cando antes saiades, máis posibilidades teredes de chegar a tempo.
Si, miña señora.
Non podedes!
A persoa máis importante do mundo non pode voar ao lugar máis perigoso.
- E quen podería? - Ninguén.
Coñecían os riscos cando marcharon.
Non podedes facervos co trono se morredes.
Non podedes rachar a roda se morredes.
- E que queredes que faga? - Nada.
Ás veces facer nada é o máis difícil.
Se morredes
todos estamos perdidos.
Todos e todo...
Dixéstesme que non fixese nada antes e escoiteivos.
Non vou facer nada de novo.
Maldito cabrón.
Merda.
¡Atrás!
Veña!
Axúdame!
Jon!
Veña!
Marchade! Fóra!
Tío Benjen!
Cabalga cara o Paso.
Ven comigo.
Non hai tempo.
Vai!
Volverémonos ver, Clegane.
Merda, agardo que non.
Hora de marchar, Alteza.
Un pouco máis.
Non é o que andabades a buscar?
Teño centos de homes en Invernalia, todos leais a min.
Agora non están aquí.
- Que é iso? - As miñas caras.
- De onde as sacaches? - De Braavos,
de cando adestraba para ser un home sen rostro.
Que quere dicir iso?
En Braavos, antes de conseguir a miña primeira cara,
había un xogo ao que adoitaba a xogar. O xogo das caras.
É doado: fágoche unha pregunta sobre ti
e ti tentas enganarme, finxindo dicir a verdade.
Se me enganas, gañas.
Se descubro a mentira, perdes.
Xoguemos.
Non quero xogar.
Como te sentes con Jon de rei?
Hai outra persoa que cres que debería reinar no Norte que non sexa el?
Esas caras que son?
E iso o que queres preguntar?
Segura?
O xogo das caras non rematou ben para a última persoa que me fixo preguntas.
Dime o que son!
As dúas queriamos ser outras persoas cando eramos máis novas.
Ti querías ser unha raíña.
Sentar ao carón dun aposto rei novo no Trono de Ferro.
Eu quería ser un cabaleiro.
Coller unha espada como pai e ir loitar.
Ningunha de nós o conseguiu.
O mundo non deixa que as nenas decidan o que queren ser.
Pero agora podo. Coas caras, podo elixir.
Podo ser quen queira.
Falar coa súa voz, vivir baixo a súa pel.
Mesmo podo ser ti.
Pregúntome como será levar esos fermosos vestidos.
Ser a Señora de Invernalia.
O único que preciso para sabelo
é a túa cara.
Síntoo.
Síntoo moito.
Oxalá pudiese poder volver atrás.
Oxalá nunca fosemos.
Eu non.
Se non fosemos, nunca o tería visto.
Tes que velo para entendelo.
Agora o entendo.
Os dragóns son os meus fillos.
Son os únicos fillos que terei. Enténdelo?
Imos derrotar o Rei da Noite e o seu exército.
E farémolo xuntos.
Tes a miña palabra.
Grazas, Dany.
Dany...
Quen foi o último que me chamou así?
Non estou segura, foi o meu irmán?
Non era una boa compañía.
Ben.
Non Dany.
Que tal "miña raíña"?
Eu...
axeonllaríame, pero...
E quen te xurou lealdade?
Virán todos a verte polo que es.
Espero que valga a pena.
Así é.
Deberías descansar.