www.subtitulamos.tv
- O bastardo de Invernalia. - O anano de Rocha Casterly.
Coido que a última vez que nos vimos foi no alto do Muro.
Estabades a orinar polo bordo, se non lembro mal.
Recollín algunhas cicatrices polo camiño.
Foi un camiño longo. Pero ámbolos dous estamos aquí.
- Son Tyrion Lannister. - Davos Seaworth.
O Cabaleiro da Cebola. Loitamos en contra na batalla do Augasnegras.
Desgraciadamente para min.
Missandei é a conselleira de máis confianza da raíña.
Benvidos a Rochadragón. A nosa raíña sabe que foi unha viaxe longa.
Agradece os esforzos que fixestes por ela.
Se non vos importa depoñer as armas...
Dende logo.
Por favor, por aquí.
De onde sodes? Non recoñezo o voso acento.
- Nacín na illa de Naath. - Oín que é fermosa.
Polas palmas e bolboretas. Pero nunca estiven alí.
Este lugar cambiou.
E Sansa? Oín que está sa e salva.
- Está. - Bótame moito de menos.
Un casamento falso. E sen consumar.
- Non vos preguntei. - Ben, así foi. Non foi. É igual.
É moito máis intelixente do que semella.
- Comeza semellalo. - Ben.
Nalgún intre gustaríame oír
como un recruta da Garda da Noite convertiuse no Rei no Norte.
Se vos me contades como un Lannister se convertiu na Man de Daenerys Targaryen.
É un relato longo e sanguento. Sendo sinceros, estiven bébedo a maior parte.
Os meus vasalos cren que son un tonto por vir aquí.
Claro. Se fose a vosa man, vos aconsellaría que non viñerades.
Por regla xeral, os Stark non acaban ben se viaxan ao sur.
Así é. Pero eu non son un Stark.
Diría que acabades acostumándovos a eles...
pero en realidade non.
Vide, a súa nai agárdavos.
Preguntábame por que non estabades aí para recibir aos nosos convidados.
Pregástesnos que convocásemos ao Rei no Norte.
Non queredes volver a velo?
Fixen o meu cometido. Xuntei xeo e lume.
Estraño, falastes moi ben de Jon Neve,
pero cando chegou, agochástesvos nun cantil.
Nunca crin que tivesedes vergoña.
A miña época de murmurar ao oído aos reis rematou.
Dubídoo.
Se á xente común dánnos a probar o poder,
somos coma o león que proba a carne humana.
Nada volve ser tan doce.
Ningún de nós é "xente común" nunca máis.
Non me despedín do Rei no Norte de maneira amistosa,
- ou do seu conselleiro. - Por que?
Por erros que cometín.
Erros terribles.
Só sería unha distracción se quedo.
- Entón, onde iredes? - A Volantis.
Ben. Se non vos importa que volo diga,
creo que non deberiades volver a Poñente.
Non creo que esteades segura aquí.
Volverei, querida Araña.
- Unha última vez. - Miña señora...
Debo morrer neste país estraño.
Coma vos.
Estades na presenza de Daenerys Filla da Tormenta da Casa Targaryen.
Lexítima heredeira do Trono de Ferro,
lexítima raíña dos Ándalos e dos Primeiros Homes,
Protectora dos Sete Reinos,
Nai de Dragóns,
Khaleesi do Gran Mar de Herba,
a que non arde, Rachadora de Cadeas.
Este é Jon Neve.
É o Rei no Norte.
Grazas por viaxar tan lonxe, meu señor.
- Agardo que o mar non fose moi duro. - Os ventos foron bos, alteza.
Desculpade, teño acento de Leito de Pulgas, seino,
pero Jon Neve é o Rei no Norte, alteza. Non é ningún señor.
- Perdoádeme... - Este é Davos Seaworth.
Perdoádeme, Ser Davos. Nunca tiven unha educación moi formal.
Pero xuraría que o último Rei no Norte
foi Torrhen Stark,
que se axeonllou ao meu ancestro, Aegon Targaryen.
A cambio da súa vida e das vidas dos homes do Norte,
Torrhen Stark xurou lealdade á Casa Targaryen a perpetuidade.
- Ou estou nun erro? - Non estiven alí, alteza.
Non, claro que non. Pero aínda así, un xuramento e un xuramento.
A perpetuidade significa... Que significa a perpetuidade, Lord Tyrion?
- Para sempre. - Para sempre.
Así que supoño, meu señor, que estades aquí para axeonllarvos.
Non.
Ben, que desafortunado.
Viaxastes hasta aquí para romper a lealdade coa Casa Targaryen?
Romper a lealdade?
O voso pai queimou vivo ao meu avó.
Queimou vivo ao meu tío. Tería queimado os Sete Reinos...
O meu pai era un home malvado.
En nome da Casa Targaryen,
pídovos perdón polos crimes que cometeu contra a vosa familia.
E pídovos que non xulguedes á filla polos crimes do seu pai.
As nosas Casas foron aliadas durante séculos,
e foron os mellores séculos que coñeceron os Sete Reinos.
Séculos de paz e prosperidade.
cun Targaryen sentado no Trono de Ferro
e un Stark servindo como Gardián do Norte.
Son a última Targaryen, Jon Neve.
Honrade o xuramento que o fixo voso ancestro ao meu.
Axeonlládevos e nomeareivos Gardián do Norte.
Xuntos salvaremos este país daqueles que queren destruílo.
Tedes razón.
Non sodes culpable dos crimes do voso pai.
E eu non estou en débeda cos votos dos meus ancestros.
Entón, por que viñestes?
Porque preciso a vosa axuda e vós precisades a miña.
Vistes tres dragóns voando cando chegastes?
Si.
E vistes aos dothraki,
que xuraron matar por min?
É difícil non velos.
- E aínda así, precisades a miña axuda? - Non para derrotar a Cersei.
Poderiades atacar Desembarco do Rei mañá e a cidade caería.
Demos, nós case a tomamos e nin sequera tiñamos dragóns.
Case.
Pero non atacastes Desembarco do Rei. Por que non?
A única razón que vexo é que non queriades matar miles de inocentes.
É un xeito máis rápido de gañar a guerra, pero non o fariades.
O que significa que, alomenos, sodes mellor ca Cersei.
Aínda así, iso non explica por que precisades a miña axuda.
Porque agora mesmo vós, eu, Cersei e todos os demais
somos nenos xogando a un xogo, berrando por regras inxustas.
- Dixestes que vos gustaba este home. - Así é.
Dende que chegou, rexeitou chamarme raíña,
rexeitou xurar lealdade e agora chámame nena.
Coido que chámanos nenos a todos nós.
É un xeito de falar.
Alteza, todos os que coñecedes van morrer antes de rematar o inverno
se non derrotamos o inimigo ao Norte.
Como o vexo eu, vós sodes o inimigo ao Norte.
Eu non son o voso inimigo.
- Os mortos son o inimigo. - Os mortos.
- É outro xeito de falar? - O Exército dos Mortos achégase.
O exército dos mortos?
Non me coñecedes ben, meu señor, pero credes que son mentiroso? Ou un tolo?
Non, non creo que sexades nada diso.
O Exército dos Mortos é real.
Os Camiñantes Brancos son reais. O Rei da Noite é real. Vinos.
Se traspasan o Muro e estamos a loitar entre nós...
estamos acabados.
Nacín en Rochadragón.
Non podo lembralo.
Fuximos antes de cós asasinos de Robert nos atopasen.
Robert era o mellor amigo do voso pai, non?
Pregúntome se o voso pai sabía que o seu mellor amigo enviara asasinos
para matar a un bebé no berce.
Non é que agora importe, dende logo.
Pasei a miña vida no estranxeiro.
Tentaron asasinarme tantos homes
que non lembro todos os seus nomes.
Fun vendida como egua de cría.
Fun encadeada e traizoada,
violada e deshonrada.
Sabedes que me mantivo en pé
durante todos estes anos no exilio?
Fe.
Nin en deuses, nin mitos e lendas.
Fe en min.
En Daenerys Targaryen.
O mundo non vira un dragón en séculos
ata que os meus nenos naceron.
Os dothraki non atraverasan o mar, ningún mar.
Fixérono por min.
Nacín para gobernar os Sete Reinos
e fareino.
Gobernaredes un cemiterio se non derrotamos ao Rei da Noite.
A guerra contra a miña irmá xa comezou.
Non podedes agardar que deteñamos as hostilidades
e que nos unamos a vós para loitar o que creístes ver máis aló do Muro.
Non me credes. Enténdoo, semella unha tolemia.
Pero se o destino trouxo a Daenerys Targaryen de volta ás nosas costas,
tamén o fixo Jon Neve, o Rei no Norte.
Fostes a primeira en traer os dothraki a Poñente?
El foi o primeiro en aliar os salvaxes e os homes do Norte.
Foi nomeado Lord Comandante da Garda da Noite,
foi nomeado Rei no Norte. Non por dereitos de berce.
Non ten dereitos de berce, é un maldito bastardo.
Todos eses fillos de puta elixírono coma o seu líder
porque cren nel.
Enfrontouse a todo iso non que non credes.
Loitou contra esas cousas polo ben da súa xente.
Arriscou a súa vida pola súa xente.
Recibiu unha puñalada no corazón pola súa xente. Deu a súa propia...
Se non esquecemos as nosas rivalidades e non loitamos xuntos, morreremos.
E entón non importará que esqueleto sente no Trono de Ferro.
Se non vos importa, entón poderiades axeonllarvos.
Xurade lealdade á Raíña Daenerys,
axudádelle a derrotar á miña irmá
e os nosos exércitos protexerán o Norte xuntos.
Non hai tempo para iso.
Non hai tempo para nada diso!
- Mentres estamos aquí, a debatir... - Non leva nada de tempo axeonllarse.
- Xurade a vosa espada á súa causa. - E por que debería facelo?
Sen ofender, alteza, pero non vos coñezo.
Polo que podo ver,
o voso dereito ao trono o reclamades unicamente polo nome do voso pai
e o meu propio pai loitou para derrocar o Rei Tolo.
Os señores do Norte confiaron en min para lideralos
e continuarei facéndoo, tan ben como poida.
É xusto.
Tamén é xusto apuntar
que son a lexítima Raíña dos Sete Reinos.
Declarándovos rei no norte do reino,
estades en rebelión aberta.
Desculpade os meus modais.
Estaredes cansos tras a longa viaxe.
Preparamos os baños e enviarase a cea ás vosas habitacións.
Son o voso prisioneiro?
Aínda non.
Atacaron aos nosos aliados das Illas do Ferro e dornenses de camiño a Dorne.
- E? - Dous ou tres barcos fuxiron,
o resto, afundidos ou capturados.
Ellaria e as Serpes de Area mortas ou prisioneiras.
- Os Greyjoy mortos ou prisioneiros. - Todos?
Sacádeo!
Mataron a vosa irmá?
Euron tena.
Viches como a levaba?
- Pero vós fuxistes? - Non puiden salvala. Tenteino.
Non estareades aquí se o tentásedes.
Traidora!
- Que lurpia! - Traidora!
Esta é a vida. Míraos, aclamando un Greijoy.
Para ser franco, isto póñema dura.
Viches a cara do pequeno Theon xusto antes de saltar pola borda?
"Oh, non!"
Menudo parvo.
Miña raíña, por favor, aceptade este agasallo
en nome dos teus leais súbditos das Illas do Ferro.
Douvos o que ningún outro home puido darvos:
Xustiza.
Xustiza para a vosa filla asasinada.
Probastes ser o meirande capitán dos Catorce Mares
e un verdadeiro amigo da coroa.
Mereces máis ca un verdadeiro amigo.
E merecedes unha recompensa axeitada ao voso heroísmo.
Só hai unha recompensa que queira.
Teredes o que desexa o voso corazón...
cando a guerra estea gañada.
Con Euron Greyjoy comandando as nosas forzas navais
e Jaime Lannister liderando os nosos exércitos,
os fillos e fillas de Poñente defenderán o noso país.
Non hai nada coma iso, non si?
O amor da xente.
Aínda que supoño que vós non o saberedes.
A mesma turba cuspiu á miña irmá non hai moito.
E se nos traizoas, aclamarán ao ver a vosa cabeza nunha pica.
Ou a vosa. En realidade gústalles ver cabezas cortadas.
Escoitade, se tedes algún consello, encantaríame oílo.
Cando teñamos unha ou dúas horas para falar, como irmáns.
- Consello? - Gústalle xentil ou violento?
Cun dedo polo cu? Agora non. Falaremos despois.
Quero que saibades que o entendo.
Mesmo sendo inimigas, entendo a furia que vos guía.
Estiven alí ese día, cando Ser Gregor esmagou a cabeza do voso amante.
Se pecho os ollos, podo escoitar o son do cranio de Oberyn rompendo.
O son do teu berrido.
Nunca escoitara un son coma aquel. Pensei: "Ese é amor verdadeiro".
Oberyn estaba fermoso ese día, de verdade.
Ninguén se movía coma el. Ninguén tiña esa habilidade coa lanza.
Mesmo Ser Gregor non podía paralo.
Se non o provocase...
Puido alonxarse e deixar morrer ao pobre Ser Gregor.
Pero o voso amante non era así, non si?
Agora está soterrado nalgures.
E aquí está Ser Gregor, máis forte ca nunca.
Debeu de ser moi difícil para vós.
Cando me arrebataron a miña filla, a miña única filla...
Ben, non podedes imaxinar que se sente se non perdes a un fillo.
Alimenteina dos meus peitos
mesmo cando me dixeron que lla dese á ama de cría.
Non soportaba vela nos brazos de outra muller.
Nunca tiven unha nai, pero Myrcella si.
Era miña e ti quitáchesma.
Por que o fixeches?
Agora non importa.
A vosa filla tamén é fermosa.
Eses ollos marróns, eses beizos.
A perfecta beleza dornense.
Imaxino que é a vosa favorita.
Sei que non debemos ter favoritos,
pero seguimos a ser humans.
Amamos a quen amamos.
Síntoo, non podo entendervos.
Esa mordaza impídeme entender o que dicides.
Debe de ser frustrante.
Todos tomamos decisións.
Vós elixistes asasinar á miña filla.
Debistes sentirvos poderosa tras tomar esa decisión.
Sentídesvos poderosa agora?
Non durmo moi ben. Nada, de feito.
Túmbome na cama e miro cara o dosel
e imaxino xeitos de matar os meus inimigos.
Como destruír a Ellaria Area, a muller que asasinou á miña única filla?
Pensei en facer que Ser Gregor vos esmagase o voso cranio coma a Oberyn.
Sería poético, supoño, pero rápido, demasiado rápido.
Pensei en que lle esmagase o cranio da vosa filla.
É moi fermosa.
A visión desta cara encantadora escachando coma un ovo de pato,
non, non é xusto.
Mama.
Qyburn é o home máis intelixente que coñezo.
Intelixente abondo para recoñecer que veleno usastes para matar a Myrcella.
- O Longo Adeus, non si? - A Longa Despedida.
Ese.
- Canto tempo lévalle ao veleno? - É difícil de dicir.
Horas, días, depende da constitución do suxeito.
- Pero a morte é segura? - Si, alteza, moi segura.
A vosa fila morrerá aquí, nesta cela,
e vós estaredes aquí mirando como o fai.
Quedaredes aquí o resto dos vosos días.
Se rexeitades comer, vos obrigaremos a tragar pola gorxa.
Sobreviviredes para ver podrecer á vosa filla.
Para ver ese fermoso rostro converterse
en ósos e pó.
Todo mentres contemplades as decisións que tomastes.
Asegurádevos de que os gardas cambian aos fachos cada poucas horas.
Non quero que se perda nada.
Non.
Non o fagas.
Que fas? Ninguén pode vernos así.
Son a Raíña dos Sete Reinos, farei o que queira.
Desculpade, alteza. Chegou o visitante de Braavos.
Ben. E precisaremos sabas limpas na cama.
Decontado, alteza.
Non, grazas.
As miñas condolencias, alteza, pola morte do voso fillo.
Segundo todos os informes, era un rapaz moi bo.
O Banco de Ferro non vos enviou para dar condolencias.
Condolencias e parabéns.
Por converterse na primeira Raíña que goberna os Sete Reinos,
é todo un logro.
O Banco de Ferro agradece como vos liberastes
do xugo da superstición,
liberando á Coroa dos elementos que buscaban eliminar o imperio da lei.
A destrucción do Septo de Baelor foi un tráxico accidente.
Así é. Pero ás veces as traxedias son necesarias
para restaurar a orde e o liderado racioal.
O Banco de Ferro quere de volta o seu ouro.
O voso pai tampouco malgastaba palabras.
Pero si, as vosas débedas son considerables.
E agora estades en conflito en varias frontes.
Ámbolos dous sabemos o custosa que pode ser a guerra.
E ámbolos dous sabemos que o ouro gaña guerras.
As vosas arcas están baleiras.
O despilfarro do voso defunto marido encargouse.
Os vosos aliados máis acaudalados, os Tyrell, son agora inimigos.
Estades roldeada por todas as caras por rivais do Trono.
E o Banco de Ferro quere apostar por un gañador.
Non facemos apostas.
Investimos en empresas que semellan que van ser exitosas.
É un xeito elegante de dicir "apostar".
A guerra comezou, derramei o primeiro sangue.
Decapitei á serpe dornense.
O meu exército posúe o mar Angosto.
A frota de Euron Greyjoy posúe o mar Angosto.
- Euron Greyjoy éme leal. - Polo de agora.
Daenerys Targaryen ten tres dragóns adultos.
Como resisten os barcos de madeira o lume que cuspen os dragóns?
Os dragóns poden non ser tan invulnerables coma se cre.
Pero falemos da rapaza Targaryen. Queredes investir nela?
Supoño que o Banco de Ferro investiu
ouro considerable no mercado de escravos.
Como van os vosos beneficios,
agora que Daenerys liberou os escravos?
O mercado de escravos entrou en recesión, iso é certo.
Polo que oín, considérase
máis unha revolucionaria que unha monarca.
Segundo a vosa experiencia, como lles vai aos banqueiros cos revolucionarios?
Os Lannister débenlle ao Banco de Ferro moito diñeiro,
pero os Lannister sempre pagan as súas débedas.
E os escravos, os dothraki ou dragóns?
- Sodes digna a filla do voso pai. - Dádeme dúas semanas.
Quedade en Desembarco do Rei coma o meu hóspede de honra.
E cando volvades a Braavos, xúrovos
a miña débeda estará pagada completamente.
Vin aquí para meditar polo meu fracaso
na predicción do ataque Greyjoy.
Facédelo máis difícil. Quédavos mellor meditar ca min.
Facedes que semelle que fracaso meditando sobre o fracaso.
Son un prisioneiro nesta illa.
Non diría que sexades un prisioneiro nesta illa.
Sodes libre de andar polo castelo, polas prais, por onde queirades.
Excepto cara o meu barco.
- Quedástesvos co meu barco. - Non diría que quedamos co voso barco.
Non vou xogar a trabalinguas con vós.
Os mortos veñen cara nós.
Pensade que face
coa miña frota desaparcida e os meus aliados mortos
e eu pensarei que facer cos vosos camiñantes mortos.
É difícil de entender, de verdade.
Se alguén me falase de Camiñantes Brancos e do Rei da Noite...
Probablemente non me creriades.
- Fágoo, en realidade. - Antes non.
"Trasgos e alimañas" chamástelos. Lembrades?
Dixestes que eran parvadas.
Eran parvadas. Todo o mundo o sabía.
Pero entón Mormont viunos e vós os vistes.
E confío nos ollos dun home honesto máis do que ninguén sabe.
Como convenzo á xente que non me coñece
de que un inimigo no que non cren vai matalos a todos?
Boa pregunta.
Sei que é unha boa pregunta, o que eu busco é unha resposta.
A mente das personas non está feito para problemas tan grandes.
Camiñantes Brancos, o Rei da Noite, o Exército dos Mortos...
É case un alivio enfrontarse
a un monstro familiar coma a miña irmá.
Debo axudar a preparar á miña xente para o que vén.
Non podo axudalos dende aquí. Gustaríame marchar.
Non semella que vos converterades no Rei no Norte abandonando tan axiña.
Todos dixéronme que aprendese dos erros do meu pai. Non vaias ao sur.
Non acudas ao chamado da filla do Rei Tolo,
unha invasora estranxeira..
E aquí estou. Un tonto do norte.
Os nenos non son os seus pais, por sorte para nós.
E ás veces hai máis invasores estranxeiros
e tontos do norte do que se ve.
Daenerys puido navegar ata Poñente hai moito, pero non o fixo.
No seu lugar, quedou onde estaba
e salvou a moita xente de destinos horribles,
algunha da cal está nesta illa agora mesmo.
Mentres sodes o noso convidado aquí,
poderiades considerar preguntarlles que pensan da filla do Rei Tolo.
Ela protexe ao seu pobo de monstros, igual ca vós.
Por iso veu aquí.
E non vai dirixirse ao norte para loitar contra un inimigo que nunca viu
fiándose dun home que non coñece.
Despois de só unha reunión?
Non é unha petición razoable.
Entón, tedes algunha petición razoable?
- Que queredes dicir? - Talvez si sexades un tonto do norte.
Pregunto se hai algo que poida facer para axudarvos.
- Vidragón? - Si. Vidro volcánico.
Obsidiana. Di que tedes unha cantidade inxente.
Por que estamos a falar de vidro?
Acabamos de perder a dous dos nosos aliados.
E por iso estou a falar con Jon Neve, un aliado potencial.
E que quere o "Rei no Norte" co vidragón?
Semella que pode converterse en armas
que maten Camiñantes Brancos e os seus soldados a pé.
Ou detelos. Destruílos.
Non estou seguro de como se di.
E que pensades vós dese Exército dos Mortos,
dos Camiñantes Brancos e do Rei da Noite?
Gustaríame moito crer que Jon Neve equivócase.
Pero un home sabio unha vez dixo que nunca deberíades crer en algo
só porque queiras crelo.
Que home sabio dixo iso?
Non o lebro.
Tentades pasar por voso o dito dunha antiga sabedoría?
Nunca faría iso. Non a vós.
A razón pola que creo a Jon Neve é porque viu.
Todos os seus conselleiros dixéronlle que non viñese.
Eu teríalle aconsellado que non viñese. Pero viu de todos modos.
Non tedes que crelo. Deixade que extraia o vidragón.
Se se equivoca, non serve para nada. Nin sequera saberiades que viu.
Non é nada para vós. Dádelle algo sen darlle nada.
Dade un paso cara unha relación máis produtiva cun posible aliado.
Mantédeo activo mentres nos centramos no que nos ocupa:
Rocha Casterly.
Que dixo Davos sobre que
"recibiu unha puñalada no corazón pola súa xente"?
Decatástevos diso?
Debedes permitirlles os seus delirios de grandeza.
O Norte é deprimente.
É abraiante.
Púxenlle os nomes polos meus irmáns, Viserys e Rhaegar.
Morreron os dous. Vós tamén perdestes a dous irmáns.
A xente cría cos dragóns desapareceran para sempre, pero velaí están.
Talvez todos deberiamos examinar o que cremos que sabemos.
- Falastes con Tyrion. - É a miña Man.
- Goza falando. - Todos gozamos coas cousas nas que somos bos.
Eu non.
Sabedes que non vou permitir que Cersei quede
- no Trono de Ferro. - Nunca agardei que o fixerades.
E non cambiei de opinión sobre os reinos que pertencen a ese trono.
Eu tampouco.
Permitireivos extraer vidragón e forxar armas con el.
Se precisades recursos ou homes, proporcionaréivolos.
Grazas.
Entón, crédesme? Sobre o Rei da Noite e o Exército dos Mortos?
É mellor que vos poñades a traballar, Jon Neve.
- Canto temos? - Catro mil fanegas, miña señora.
E iso que significa?
Coas persoas que hai agora no castelo, temos abondo para un ano.
Talvez máis.
E cal foi o inverno máis longo dos últimos cen anos?
Non estou seguro, comprobareino nos rexistros do mestre Luwin,
tiña copia de todos os corvos enviados.
Estás a dicir que non hai comida abondo.
Sobre todo se os exércitos do Norte veñen a defender Invernalia.
Non, miña señora, seguramente non.
Entón debemos prepararnos por se sucede.
Veña de onde veña o perigo, este é o mellor lugar onde quedar.
Temos que comezar a aumentar as nosas reservas de gran con
envíos regulares dende todos os almacéns do Norte.
Se non se usaron para o final do inverno, devolverémolo.
Pero se todo o Norte ten que vir a Invernalia,
non terán tempo de traer carretas de gran con eles.
- Moi sabia, miña señora. - Mestre Wolkan, encargarédesvos?
Van deixar eses petos cubertos de coiro?
Non, miña señora.
E non deberían cando chegue o inverno?
Deberían, así é. Desculpádeme, miña señora.
Vós, por que non levan coiro?
O mando séntavos ben.
Os homes do norte miran cara o norte,
preocupados pola amenaza de máis aló do Muro.
Deberían estalo.
Coñezo a Cersei mellor ca ninguén de aquí.
Se lle das as costas...
Non coñecedes a Cersei mellor ca ninguén de aquí.
Só quixen dicir...
Que a muller que matou a miña nai, pai e irmán é perigosa?
Grazas polo voso sabio consello.
Ocorrerá unha de dous: ou os mortos derrotan aos vivos,
nese caso... todas as nosas preocupacións rematarán.
Ou a vida gañará. Entón que?
Non loitedes no norte ou no sur.
Loitad toda batalla, estea onde estea, na vosa cabeza.
Todos son inimigos, todos son amigos,
cada posible serie de eventos ocorre á vez.
Vivide dese modo e nada vos sorprenderá.
Todo o que ocorra será algo que xa vin antes.
Lady Sansa, ás portas.
Ola, Sansa.
- Desexaría que Jon estivese aquí. - Si, preciso falar con el.
Es o último fillo lexítimo de pai.
Agora es o Señor de Invernalia.
Nunca poderei ser o Señor de Invernalia.
Nunca poderei ser señor de nada. Son o Corvo de Tres Ollos.
Non sei que significa iso.
- É difícil de explicar. - Téntao. Por favor, por min.
Significa que podo velo todo.
Todo o que pasou a todo o mundo.
Todo o que pasa agora mesmo.
Agora son anacos, fragmentos.
Preciso aprender para ver mellor.
Cando volva a Larga Noite, debo estar preparado.
- Como sabes todo isto? - O Corvo de Tres Ollos amosoumo.
Cría que ti eras o Corvo de Tres Ollos.
Dixen que era difícil de explicar.
Bran...
Sinto todo o que che pasou.
Sinto que tivese que pasar aquí, no noso fogar.
Esa noite era moi fermosa.
A neve caendo, xusto como agora.
E ti estabas tan preciosa,
co teu vestido de voda branco.
- Teño que volver dentro, Bran. - Quedarei un pouco máis.
- Doe? - Un pouco. Menos ca antes.
A infección semella ter desaparecido.
Estraño. Pouco probable. Podería pensarse case
que toda a capa superior da pel enferma caeu
e que se tratou a parte con algún tipo de ungüento.
Non sei nada diso, só comecei a sentirme mellor.
Supoño que foi o descanso.
E o clima.
O clima. Podedes marchar, ser.
Esta sala úsase para infectados, e vós xa non o estades.
Tarly, esta noite quero falar contigo no meu despacho.
É moi grave?
Supoño que esta noite sabereino.
Onde iredes?
Aceptei esta enfermidade cando a vin.
Sabía que me mataría ou que o faría eu mesmo antes diso.
Daenerys Filla da Tormenta convenceume do contrario.
O único sitio para mín é ao seu carón.
Débolle a miña vida.
A ela e a ti.
O voso pai salvoume máis dunha vez.
Era o mínimo que podía facer.
- Talvez os nosos camiños volvan cruzarse. - Iso agardo.
- Tratáchelo. - Si.
- Quen te dixo que o tratases? - Ninguén.
Quen te prohibiu, a ti ou a calquera, tentar tratarlo?
- Coido que fostes vós. - Pero tratáchelo igualmente.
Si.
Prohibino porque é perigoso e rara vez funciona.
Especialmente en alguén desa idade.
Poderías terte infectado a ti mesmo e a outros.
Poderías ter acabado con toda a Cidadela.
Pero non foi así. É un proceso meticuloso e difícil.
Moitos mestres con cadeas cheas de eslabóns de curación
tentárono e fracasaron.
Aínda así conseguíchelo. Como?
Lin un libro e seguín as instrucións.
Ese home está vivo grazas a ti.
Deberías estar orgulloso.
- Grazas, archimestre. - Ven aquí.
Todos estes manuscritos e pergaminos están a podrecer.
Quero que fagas copias de todos eles.
Agardabas unha recompensa?
A túa recompensa é non ser expulsado da Cidadela deseguida.
Será mellor que comeces.
Ten coidado cos ácaros do papel. Gústalles a carne tamén.
Precisamos atopar a frota de Euron Greyjoy e afundila.
Alteza, xa destruíu gran parte da nosa frota.
Enviar os barcos que nos quedan por el...
Non digo que enviemos os nosos barcos.
Teriades que ir vós?
Os barcos de Euron poderían estar en calquera lugar ou en varios.
Voariades en mar aberto soa, quen sabe durante canto tempo.
Non estaría soa. Tería a Drogon, Viserion e Rhaegal.
Que poden facerlles a eles?
Poden facervos dano a vós. Só se precisa unha frecha.
É demasiado arriscado. Sodes demasiado importante.
- E Rocha Casterly? - Os Inmaculados están chegando.
E a que se enfrontan?
A unha situación difícil.
- Saben que imos cara alí. - Si.
Cersei cre que o meu único propósito na vida é destruír a Casa Lannister.
Estará preparada.
Ninguén antes conquistou a Rocha.
O exército Lannister segue a ser o exército que alzou o meu pai.
Ben entrenados e con boas armas, son alomenos dez mil soldados.
Verán cando chegamos.
Estarán preparados.
As portas de Rocha Casterly son inexpugnables.
A batalla nas murallas será dura. Estaremos en desvantaxe.
Moitos morrerán.
Xusto como dicía o meu pai.
Algo interesante sobre o meu pai:
Construíu a nosa Casa da ruína,
construíu un exército, construíu Rocha Casterly como a coñecemos...
Pero non construíu as cloacas. Iso era demasiado baixo para el,
asi que deulle o traballo á persoa máis baixa que atopou:
eu.
Tiña razón, era baixo. Como as miñas compañías. Mulleres, a maioría.
Non eran benvidas na Rocha. Pai desprezaba esa conduta.
Non podía deixalas pasar pola porta principal ou aloxalas no meu cuarto.
Así que cando construín as cloacas,
incluín algo para min.
Unha pasaxe que entraba e saía pola cova a carón do mar
e acababa baixo unha das torres principais de garda.
Non hai mellor lugar para persecucións encubertas que baixo o chan.
Rocha Casterly é unha fortaleza inexpugnable.
Pero coma un bo amigo meu dixo unha vez:
"Dádeme dez bos homes e preñarei esa lurpia".
Comezou.
Atoparanse coa maioría das forzas Lannister.
Superaranos en número.
Terán menos armaduras e armas.
Pero o exército da miña irmá loita por temor a ela.
Os Inmaculados loitan oir algo meirande.
Loitan pola liberdade
e pola persoa que lla deu.
Loitarán por vós.
E por iso triunfarán.
Non queda ningún.
Debería haber máis.
Moitos máis.
Onde están? Onde están os Lannister que faltan?
- Rematou. - Así é.
E agora as choivas choran na nosa casa.
- Loitamos ben? - Tan ben como podía esperarse.
Nunca foi o noso punto forte. Rosas douradas, sen dúbida.
O voso irmán e a súa nova raíña creron
que iades estar a defender Rocha Casterly.
A verdade é que Rocha Casterly xa non ten demasiado valor.
Ben, para min si.
Pero as miñas lembranzas de cativo non manterán a Cersei no trono.
Así que deixaredes que a tomen?
Polo de agora. Non serán capaces de defendela.
A frota de Euron Greyjoy queimou os seus barcos,
baleiramos as despensas antes de marchar.
Ao final terán que abandonar a súa posición
e marchar de cara a Poñente.
E collestes o voso exército, todo o voso exército,
e enviáchelo onde non estaban.
Como Robb Stark fixo no Bosque Murmurante.
- Sempre se aprende dos fracasos. - Si. Xa debedes ser moi sabio.
O meu pai adoitaba dicir que era lento aprendendo.
Se era tan listo,
por que non tomou Altoxardín cando as minas de ouro escasearon?
Supoño que dentro de pouco xa poderei preguntarllo eu mesma.
Xa rematamos de aprender dos erros.
Como o faredes? Con esa espada?
Esa é a espada de Joffrey, non? Tampouco é que a usase nunca.
- Como a chamaba? - Lamento da Viúva.
Era un babeco, non si?
Fixen cousas inexplicables para protexer á miña familia.
Ou vinas facer, baixo as miñas ordes.
Nunca perdín o sono por elas. Eran necesarias.
E sempre fixen o necesario para protexer á Casa Tyrell.
Pero a vosa irmá fixo cousas
que eu nin podía imaxinar.
Ese foio meu erro principal: a falta de imaxinación.
É un monstro, sabiádelo?
Para vós, non o dubido. Igual que para outros.
Pero cando gañemos e non quede ninguén que se opoña...
Cando a xente viva en paz no mundo que ela construíu,
de verdade credes que irán buscar como o fixo?
Amádela.
Amádela de verdade. Pobriño.
- Será a vosa perdición. - Posiblemente.
Pero tampouco gañarei moito falándoo convosco, non si?
E quen mellor para falalo?
Que mellor garantía poderíades ter
de que o que digades xamais sairá desta habitación?
Pero talvez teñades razón.
Se vos levou ata aquí, xa se vos escapou entre as mans.
Si. Así é.
É unha enfermidade. Sinto ter axudado a estendelo.
E vós tamén.
Coido que rematamos aquí.
- Como o faredes? - Cersei tiña algunhas ideas.
Azoutarvos polas rúas
e decapitarvos fronte a Fortaleza Vermella.
Quitarvos a pel viva e colgarvos na muralla de Desembarco do Rei.
Convencina para que non fose así.
- Será doloroso? - Non, asegureime diso.
Está ben.
Odiaría morrer coma o voso fillo. Rabuñándoe o pescozo,
botando escuma e bile pola boca,
cos ollos vermellos e a pel morada.
Para vós debeu de ser horrible,
coma Garda Real, coma pai.
Para min foino.
Unha escena arrepiante.
Non era o que pretendía.
Veredes, ata entón non sabía como funcionaba ese veleno.
Dicídello a Cersei.
Quero que saiba que fun eu.
www.subtitulamos.tv